W najtrudniejszych i najpiękniejszych momentach naszego życia najwyraźniej widzimy, jaką rolę w naszym życiu odgrywa wspólnota.
Doświadczyliśmy tego podczas uroczystości pogrzebowych nauczyciela geografii Dariusza Woronko.
Śmierć w naszej cywilizacji jest zjawiskiem usuwanym najchętniej za szpitalny parawan; trochę przerażającym, trochę wstydliwym, na pewno – niezbyt często obecnym w naszych myślach. Żyjemy w cywilizacji żywych, wiecznie młodych, estetycznych, aktywnych, zaradnych. Niektórym wydaje się, że mogą kupić nieśmiertelność; zapewnić sobie przy pomocy profesjonalnych diet, zabiegów, treningów wieczną młodość i szczęście.
Kiedy śmierć przypomina o sobie, jesteśmy w szoku, że ona jednak jest, że potrafi kompletnie przetasować nasze życie. Czujemy się skrzywdzeni, potraktowani niesprawiedliwie. Pytamy – dlaczego właśnie bliska nam osoba, dlaczego ją to musiało spotkać.
Mamy też problem, jak potraktować osoby, które najmocniej dotknęła – jak komunikować się z wdową, wdowcem, sierotą, rodzicami, którzy stracili dziecko. Często więc ich unikamy. Przestajemy się odzywać, spotykać. Boimy się cudzego cierpienia.
To, czego potrzebują osoby, które straciły najbliższych, to jednak najczęściej właśnie wspólnota, bliskość przyjaciół i rodziny. Możliwość wypłakania się w czyichś ramionach. Porozmawiania o zmarłym. Zobaczenia, że ważny był nie tylko dla nas, ale też dla wielu innych osób.
Basia Woronko mogła wczoraj poczuć siłę wspólnoty.
Myślę, że jako szkoła bardzo się do tego przyczyniliśmy! Byłam dumna ze społeczności Monnet International School, zwłaszcza z uczniów i absolwentów.
Pięknie i godnie pożegnaliście swojego ukochanego nauczyciela. Najpiękniej, jak jest to możliwe! Uroczyście i elegancko ubrani stawiliście się gremialnie na uroczystości. Pokryliście grób morzem kwiatów i zniczy! Wśród nich znalazły się także Wasze wspólne z Nauczycielem zdjęcia! Podchodziliście do wdowy, żeby złożyć jej kondolencje. Wiem, że stanowiło to dla niej otuchę i wsparcie; była Wam za to wdzięczna!
Pokazaliście odważnie ogrom Waszej miłości, Waszej empatii, Waszą klasę i Waszą dzielność wobec trudnego doświadczenia!
W ceremonii pożegnania Darka Woronko byliśmy razem jako wspólnota bliskich sobie ludzi.
Taką wspólnotą byliśmy też podczas najradośniejszego w tym roku szkolnym wydarzenia – wizytacji IB.
Celebrujmy te wspólnotowe emocje w przyszłości. Pomogą nam one pokonywać różne trudności i przeszkody – czy to indywidualne, czy zbiorowe!
W wakacje powstanie piękny mural upamiętniający wyjątkowo kochanego przez uczniów Nauczyciela!
Będziemy pamiętać o Nim! Będziemy celebrować w sobie uczucie wdzięczności i miłości!
Bo tak naprawdę śmierć nie istnieje! Jest tylko Wielkim Przejściem! A miłość jest nieśmiertelna!
